غزل ۱۴۵۱ - دوری راه طلب بر دل کاهل بارست

دوری راه طلب بر دل کاهل بارست
بر دل گرمروان، دیدن منزل بارست ۱

بیش ازین بردل دریا نتوان بار نهاد
ورنه بر کشتی ما لنگر ساحل بارست ۲

غم آواره صحرای طلب منظورست
ور نه گلبانگ جرس بر دل محمل بارست ۳

همت آن است که در پرده شب جود کنند
سایه دست کرم بر سر سایل بارست ۴

غنچه خسبان سراپرده دلتنگی را
گر همه برگ حیات است، که بر دل بارست ۵

در مقامی که سر زلف سخن شانه زنند
باد اگر باد بهشت است، که بر دل بارست ۶

صائب آنجا که کند حسن و محبت خلوت
پرتو شمع سبکروح به محفل بارست ۷