غزل ۱۴۶۴ - شکوه از گردش گردون ز بصیرت دورست

شکوه از گردش گردون ز بصیرت دورست
گوی چوگان قضا در حرکت مجبورست ۱

ساخت هر زخم تو لب تشنه زخم دگرم
آب تیغ تو هم ای کان ملاحت شورست! ۲

خصم بیجا به زبردستی خود می نازد
زودتر پاره کند زه، چو کمان پرزورست ۳

گوهر شوخ، گریبان صدف پاره کند
چرخ اگر تربیت ما نکند معذورست ۴

شوربختی چه کند با دل صد پاره ما؟
زخم ما در جگر تیغ قضا ناسورست ۵

غور کن غور، که چون آینه بی زنگار
زره جوهر ما زیر قبا مستورست ۶

از دم صبح چو اوراق خزان انجم ریخت
همچنان شمع به تاج زر خود مغرورست ۷

بیشتر گشت سیه کاریم از موی سفید
حرص را گرمی هنگامه ازین کافورست ۸

زر میندوز که چون خانه پر از شهد شود
آن زمان وقت جلای وطن زنبورست ۹

حسن را ملک ز بیماری چشم آبادست
عشق را خانه ز ویرانی دل معمورست ۱۰

تابع مطرب تردست بود وجد و سماع
چرخ در گرد بود تا سر ما پرشورست ۱۱

معنی روشن و خورشید، گل یک چمنند
فکر صائب نتوان گفت چرا مشهورست ۱۲