غزل ۱۴۶۵ - عشق هر چند که در پرده بود مشهورست

عشق هر چند که در پرده بود مشهورست
حسن هر چند که بی پرده بود مستورست ۱

هر که از چاه زنخدان تو سالم گذرد
گر بود صاحب صد دیده روشن، کورست ۲

بود از زخم زبان خار بیابان جنون
نمک مایده عشق ز چشم شورست ۳

جگر دیدن عیب و هنر خویش کراست؟
زشت اگر پشت به آیینه کند معذورست ۴

می دهد قطره و سیلاب عوض می گیرد
شهرت بحر به همت غلط مشهورست ۵

به سخن دعوی حق را نتوان برد از پیش
هر که سر در سر این کار کند منصورست ۶

سپری زود شود زندگی تن پرور
زودتر پاره کند زه چو کمان پرزورست ۷

حسن از دیدن آیینه نمی گردد سیر
آب سرچشمه آیینه همانا شورست ۸

یک کف خاک ز بیداد فلک بی خون نیست
گر شکافند جگرگاه زمین یک گورست ۹

سیری از شور سخن نیست دل صائب را
تشنگی بیش کند آب چو تلخ و شورست ۱۰