غزل ۱۴۹۷ - کلک من شعله برجسته این نه لگن است

کلک من شعله برجسته این نه لگن است
شمع من باعث دلگرمی هفت انجمن است ۱

تا خراشیده نگردد، نشود صاحب نام
دل رنگین سخنان همچو عقیق یمن است ۲

به که مقراض به سررشته امید زنم
زخم را بخیه درین ملک ز تار کفن است ۳

زرپرستان بپرستند چو خورشید بلند
کرم شب تابی اگر در دل زرین لگن است ۴

به سر آمد شب غربت، غم دل کرد سفر
بعد ازین فصل شکر خنده صبح وطن است ۵

نارسا گر نبود مستمع صاحب هوش
کوتهی زینت شایسته زلف سخن است ۶

سخن است این که شود تشنه لبی کم ز عقیق
لب او می مکم و آتشم اندر دهن است ۷