غزل ۱۵۰۹ - عقل نخلی است خزان دیده که ماتم با اوست

عقل نخلی است خزان دیده که ماتم با اوست
عشق سروی است که سرسبزی عالم با اوست ۱

هر که در معرکه با جوهر ذاتی چون تیغ
روزگارش به خموشی گذرد، دم با اوست ۲

عاصیی را که سروکار به دوزخ باشد
در بهشت است، اگر دیده پر نم با اوست ۳

دل سودازده را وصل نیاورد به حال
چه کند عید به آن کس که محرم با اوست؟ ۴

دل هر کس که در آن زلف پریشان آویخت
می توان گفت که سررشته عالم با اوست ۵

هر که زد مهر خموشی به لب چون و چرا
گر چه مورست درین دایره خاتم با اوست ۶

نمک عشق به بی درد رام است حرام
جای رحم است بر آن زخم که مرهم با اوست ۷

با غم عشق غم عالم فانی هیچ است
غم عالم نخورد هر که همین غم با اوست ۸

هر که چون سوزن عریان مژه بر هم نزند
می توان یافت که سررشته عالم با اوست ۹

صیقل آینه حسن بود دیده پاک
روی گل تازه ازان است که شبنم با اوست ۱۰

هر که صائب ز بد خویش پشیمان نشود
تخم دیوست اگر صورت آدم با اوست ۱۱

هر که صائب نکشد در دل خود آتش حرص
گر چه در باغ بهشت است جهنم با اوست ۱۲