غزل ۱۵۱۰ - چشم بیدار چراغی است که در منزل اوست

چشم بیدار چراغی است که در منزل اوست
دل بیتاب سپندی است که در محفل اوست ۱

شکوه از تنگدلی شیوه آگاهان نیست
که فتوحات جهان در گره مشکل اوست ۲

عشق فارغ ز غم و درد گرفتاران نیست
رخنه در سینه هر کس که فتد در دل اوست ۳

کام دنیای سبکرو به خودش می ماند
ماهی ریک روان موجه بیحاصل اوست ۴

عشق بحری است که چون بر سر طوفان آید
دست شستن ز متاع دو جهان ساحل اوست ۵

دست در گردن دلهای پریشان دارد
آن که از تیغ تغافل دو جهان بسمل اوست ۶

سالکان ره تحقیق نشانی دارند
هر که مایل به دو عالم نبود مایل اوست ۷

فرصت نقل مکان نیست برون زین عالم
هر که هر جا فتد از پای، همان منزل اوست ۸

هر غباری که سر از پا نشناسد صائب
می توان یافت که دنباله رو محمل اوست ۹