غزل ۱۵۱۱ - چشم پر خون، صدف گوهر یکدانه اوست

چشم پر خون، صدف گوهر یکدانه اوست
دل هر کس که شود زیر و زبر خانه اوست ۱

لیلی وحشی ما را نبود خلوت خاص
روز هر کس که سیه گشت، سیه خانه اوست ۲

هر دل خسته که خون می چکد از فریادش
می توان یافت که ناقوس صنمخانه اوست ۳

بر لب هر که بود مهر خموشی جاوید
بوسه زن از سر اخلاص، که پیمانه اوست ۴

این پریشان سفرانی که درین بادیه اند
همه را روی توجه به در خانه اوست ۵

حرف آن سلسله زلف، مسلسل بادا!
که شب هستی ما زنده به افسانه اوست ۶

آن که سجاده اش از سینه بی کینه ماست
دل صد پاره ما سبحه صد دانه اوست ۷

هر چراغی نکند دیده ما را روشن
ما و آن شمع که نه دایره و پروانه اوست ۸

هیچ کس گرد دل ما نتواند گردید
کاین شکاری است که در پنجه شیرانه اوست ۹

دام او می کند آزاد ز غم ها دل را
سیر چشمی ز دو عالم، اثر دانه اوست ۱۰

این کهن قصر که پشت سر طوفان دیده است
بی قرار از اثر جلوه مستانه اوست ۱۱

چاره دردسر هستی ناقص صائب
گر ز من می شنوی، صندل بتخانه اوست ۱۲

آشنایی که ز من دور نگردد صائب
در خرابات جهان معنی بیگانه اوست ۱۳