غزل ۱۵۱۲ - شوق را شهپر توفیق سبکباری توست

شوق را شهپر توفیق سبکباری توست
راه نزدیک فنا، دور ز خودداری توست ۱

دامن دشت فنا پاکترست از کف دست
سنگ اگر هست درین راه، گرانباری توست ۲

چون پریشان نگذاریم قدم چون سیلاب؟
لغزش ما به تمنای نگهداری توست ۳

چون نگیرد نفس دام تو از کثرت صید؟
خط آزادی کونین، گرفتاری توست ۴

خواب در چشم مده راه به افسانه مرگ
که شب کاکل او زنده ز بیداری توست ۵

چون به خواری کشم ای عشق ز کوی تو قدم؟
عزت روی زمین در قدم خواری توست ۶

چشم بدبین به نی کلک تو صائب مرساد!
خاک، گنجینه گوهر ز گهرباری توست ۷