غزل ۱۵۴۱ - نه همین دل ز لب لعل تو پر شور شده است

نه همین دل ز لب لعل تو پر شور شده است
که جگرگاه بدخشان ز تو ناسور شده است ۱

شوخ چشمی که نظر بر دل من دوخته است
سینه سنگ ازو خانه زنبور شده است ۲

خانه آینه در بر رخ یوسف بندد
بس که از نعمت دیدار تو معمور شده است ۳

دایم از جوش جنون سینه من صد چاک است
سنگ مینای من این باده پر زور شده است ۴

می کند خوش سخنی صافدلان را دشمن
دیده آینه بر طوطی ما شور شده است ۵

نشود کشته عشق از سخن حق خاموش
دار از بیخبری منبر منصور شده است ۶

ذره ای نیست که از مهر تو خالی باشد
در زمان تو فلک یک سر پر شور شده است ۷

صائب آن بلبل آتش نفسم عالم را
که قفس از دم گرمم شجر طور شده است ۸