غزل ۱۵۴۲ - روح را جسم گران مانع شبگیر شده است

روح را جسم گران مانع شبگیر شده است
جای رحم است به سیلی که زمین گیر شده است ۱

دامن دشت پر از آهوی آهوگیرست
بس که صیاد درین بادیه نخجیر شده است ۲

هیچ کافر نشود دور ز آهو چشمان!
نافه را موی ازین واقعه چون شیر شده است ۳

می زند دست به ترکش ز نیستان دایم
هر که چون شیر ز سر پنجه خود سیر شده است ۴

هیچ کس را غم فردا نکند استقبال!
خواب من تلخ ز اندیشه تعبیر شده است ۵

تیر از روح سیاووش مدد می طلبد
سینه گرم که دیگر هدف تیر شده است! ۶

صائب از قحط هم آواز چنین خاموش است
طوطی از خامشی آینه دلگیر شده است ۷