غزل ۱۵۵۷ - گل اگر پرده نشین است چه جای گله است؟

گل اگر پرده نشین است چه جای گله است؟
خار این بادیه در پرده صد آبله است ۱

هر که گردید سبکروح، نماند به زمین
بوی گل را نفس باد صبا راحله است ۲

رشته جان سراسیمه مشتاقان است
هر طرف موج سرایی که درین مرحله است ۳

نیست در باده کمی میکده عرفان را
این قدر هست که منصور تنک حوصله است ۴

می دهد هر جرس از آبله پر خون یاد
چشم خونبار که یارب پی این قافله است؟ ۵

محنت روی زمین با دل من دارد کار
خار صد بادیه را چشم بر این آبله است ۶

نفس آگاه دلان عاجز شیطان نشود
سگ کم از شیر نباشد چو شبان با گله است ۷

چون نباشد به سر زلف سخن سوگندش؟
صائب از حلقه به گوشان همین سلسله است ۸