غزل ۱۵۷۴ - صبح میخانه نشینان کف دریای می است

صبح میخانه نشینان کف دریای می است
شفق باده کشان چهره حمرای می است ۱

تا سیه مست نگردیم پشیمان نشویم
ساحل توبه ما در دل دریای می است ۲

با دلی چون دل شب، می روم از انجمنی
که گل صبح در او پنبه مینای می است ۳

نیست جز باد به کف ساحل هشیاری را
صدف گوهر مقصد دل دریای می است ۴

چاک در پیرهن یوسف عقل افکندن
چشمه کاری است که در دست زلیخای می است ۵

زر به زر داد هر آن کس می گلرنگ خرید
زردرویی نکشیدن گل سودای می است ۶

چه عجب غنچه تصویر شود شادی مرگ؟
در حریمی که نسیمش دم گیرای می است ۷

برو ای عقل، کله گوشه همت مشکن
کاین قیامی است که بر قامت رعنای می است ۸

چشم صائب ز تماشا قدح خون گردید
این چه رنگ است که با لاله حمرای می است ۹