غزل ۱۶۰۰ - خون من نیست به تشریف شهادت قابل

خون من نیست به تشریف شهادت قابل
ورنه اندیشه ازان غمزه خونخوارم نیست ۱

من که آب از جگر لعل برآرم به فسون
بوسه ای رنگ ازان لعل گهربارم نیست ۲

صائب از قحط خریدار خموشم، ورنه
گهری نیست که در سینه افگارم نیست ۳

بر دل نرم گران ناز خریدارم نیست
نخل مومم، غمی از سردی بازارم نیست ۴

طوطی از آینه هر چند به گفتار آمد
پیش آن آینه رو قدرت گفتارم نیست ۵

همچو دیوار ز بس واله این گلزارم
سر مویی خبر از سرزنش خارم نیست ۶

دخل دریا که بر او تنگ بود روی زمین
خرج یک روزه مژگان گهربارم نیست ۷

نور بیگانه بود برق سیه خانه من
شمع بالین به جز از دیده بیدارم نیست ۸