غزل ۲۷۵۷ - کژ زخمه مباش تا توانی

کَژْ زَخمه مَباش تا توانی
هر زَخْمه که کَژْ زَنی، بِمانی ۱

پیر است عروسِ عیشِ دنیا
مرگش طَلَبی اگر، سِتانی ۲

تا رُخ نَنِمود جُمله نور است
چون رُخ بِنِمود، شُد دُخانی ۳

از سیلِ بَلا چو کاهْ مَگْریز
در عشق و وَلا چو پَهْلَوانی ۴

چون آبِ رَوان به هر نَباتی
باید که حَیات را رَسانی ۵