غزل ۱۶۲۷ - شب که بر انجمن آن شعله سیراب گذشت

شب که بر انجمن آن شعله سیراب گذشت
عرق شمع ز پیراهن مهتاب گذشت ۱

خنده کبک به کهسار زند تمکینش
آن که از خانه ما تند چو سیلاب گذشت ۲

دوش کان سرو روان سایه به مسجد افکند
چه ز خمیازه آغوش به محراب گذشت ۳

طی شد آن عهد که دل شکوه دوران می کرد
این جراحت ز برون دادن خوناب گذشت ۴

ای که از روی تو شد روی زمین آینه زار
باید از لغزش مستانه سیماب گذشت ۵

صاحب اشک ندامت غم دوزخ نخورد
می توان سالم از آتش به همین آب گذشت ۶

چون سیاووش مسلم گذرد از آتش
هر که مردانه تواند ز می ناب گذشت ۷

خون مرده است ز شب آنچه به غفلت گذرد
زنده دل آن که تواند ز سر خواب گذشت ۸

مغز را بوی دل سوخته از جا برداشت
تا که امروز ازین دشت جگرتاب گذشت؟ ۹

نیست در عالم اسباب، صفایی صائب
آن بود صاف که از پرده اسباب گذشت ۱۰