غزل ۱۶۳۴ - هر که باریک شد از فکر، توانایی یافت

هر که باریک شد از فکر، توانایی یافت
هر که افتاد ز پا، پنجه گیرایی یافت ۱

بی تعلق گذر از عالم (و) جاویدان باش
هر که چون مهر بدر رفت مسیحایی یافت (کذا) ۲

دیده مگشای که در بحر پر آشوب جهان
هر که پوشید نظر گوهر بینایی یافت ۳

هند را چون نستایم، که درین خاک سیاه
شعله شهرت من جامه رعنایی یافت ۴

حق نه آن است که عاشق نبود بر مرکز
هر که آراسته گردید تماشایی یافت ۵

چون نسوزد جگر از داغ ندامت صائب؟
کآنچه می جست دلم، لاله صحرایی یافت ۶