غزل ۱۶۳۵ - خم چو گردد قد افراخته می باید رفت

خم چو گردد قد افراخته می باید رفت
پل بر این آب چو شد ساخته می باید رفت ۱

راه باریک عدم راه گرانباران نیست
هر چه داری همه انداخته می باید رفت ۲

آنچه در کار بود ساختنش خودسازی ا ست
گو مشو کار جهان ساخته، می باید رفت ۳

سنگ راه است غم قافله و فکر رفیق
فرد و تنها همه جا تاخته می باید رفت ۴

به نفس طی نشود دامن صحرای عدم
این ره دور، نفس باخته می باید رفت ۵

تا مگر شاهد مقصود مصور گردد
دل چون آینه پرداخته می باید رفت ۶

سپر راهرو از راهزنان عریانی است
تیغ جان را ز نیام آخته می باید رفت ۷

این ره پر خس و خاشاک شود پاک به آه
علم آه برافراخته می باید رفت ۸

من گرفتم که قمار از همه عالم بردی
دست آخر همه را باخته می باید رفت ۹

این سفر همچو سفرهای دگر صائب نیست
بار هستی ز خود انداخته می باید رفت ۱۰