غزل ۱۶۳۶ - اوست سرور که کلاه و کمر از یادش رفت

اوست سرور که کلاه و کمر از یادش رفت
آن توانگر بود اینجا که زر از یادش رفت ۱

جان به این غمکده آمد که سبک برگردد
از گرانخوابی منزل سفر از یادش رفت ۲

جای رحم است بر آن طوطی کوتاه اندیش
که ز شیرین سخنیها شکر از یادش رفت ۳

جان وحشی چه خیال است به تن برگردد؟
رشته از زود گسستن گهر از یادش رفت ۴

با تعلق نتوان سر به سلامت بردن
آن سرآمد شود اینجا که سر از یادش رفت ۵

قاصد سنگدل از کوی تو در برگشتن
بس که آمد به تأنی خبر از یادش رفت؟ ۶

چشم مست تو اگر هوش ز نقاش نبرد
از چه تصویر دهان و کمر از یادش رفت؟ ۷

ای بسا سر که به دیوار زند از غفلت
آن که در خانه تاریک در از یادش رفت ۸

دل ز تنگی چه خیال است برآید بی آه؟
غنچه ماند آن که نسیم سحر از یادش رفت ۹

نیست ممکن که به اندازه خورد می صائب
می پرستی که خمار سحر از یادش رفت ۱۰