غزل ۱۶۵۴ - چو خط ز عارض آن فتنه جهان برخاست

چو خط ز عارض آن فتنه جهان برخاست
ز سبزه موی بر اندام گلستان برخاست ۱

بنفشه از دل آتش برون نیامده است
چسان ز روی تو این عنبرین دخان برخاست؟ ۲

چنان در آتش بیطاقتی فشردم پای
که از سپند به تحسین من فغان برخاست ۳

کدام راه زد این مطرب سبک مضراب؟
که هوش از سر من آستین فشان برخاست ۴

زبان ناله بلبل چو غنچه پیچیده است
در آن چمن که مرا بند از زبان برخاست ۵

چنان خمش به گریبان خاک سر بردم
که سبزه ام ز سر خاک بی زبان برخاست ۶

به خاک راهگذار می توان برابر شد
به دستگیری مردم نمی توان برخاست ۷

دلیل حفظ الهی است غفلت مردم
که ترس از دل این گله، از شبان برخاست ۸

ز بازی فلک آگه نیم، همین دانم
که از کنار بساطش نمی توان برخاست ۹

هما ز سایه من طبل می خورد صائب
ز بس صدای شکستم ز استخوان برخاست ۱۰