غزل ۱۶۵۵ - شکستگی دل از دیده ترم پیداست

شکستگی دل از دیده ترم پیداست
به سنگ خوردن مینا ز ساغرم پیداست ۱

دهان زخم بود ترجمان تیغ خموش
ز جوی شیر چو فرهاد جوهرم پیداست ۲

ز ناتوانی من خامه می گزد انگشت
که رگ ز صفحه تن همچو مسطرم پیداست ۳

نشد نهفته ز تن داغهای پنهانم
همان ز گرد، سیاهی لشکرم پیداست ۴

چنان که شمع نماید ز پرده فانوس
برون ز نه صدف چرخ گوهرم پیداست ۵

چو بوریاست ز پهلوی خشک بستر من
قماش خواب ز نرمی بسترم پیداست ۶

به غیر موی سر خود مرا کلاهی نیست
گذشتن از سر دنیا ز افسرم پیداست ۷

به حلم دوست دلیل است خواب غفلت من
بهم نخوردن دریا ز لنگرم پیداست ۸

اگر چه بحر گرانمایه است دایه من
همان غبار یتیمی ز گوهرم پیداست ۹

ز کاسه سر منصور باده می نوشم
عیار حوصله من ز ساغرم پیداست ۱۰

ز گرد خوان فلک زله ای که من بستم
چو ماه عید ز پهلوی لاغرم پیداست ۱۱

نهان چگونه کنم فیض کنج عزلت را؟
که فتح باب ز نگشودن درم پیداست ۱۲

ستاره سوخته ای همچو من ندارد عشق
که روز روشن از افلاک اخترم پیداست ۱۳

توان ز گریه من یافت درد من صائب
شکوه بحر ز سیمای گوهرم پیداست ۱۴