غزل ۱۶۵۹ - پرستشی که مدام است می پرستی ماست

پرستشی که مدام است می پرستی ماست
شبی که صبح ندارد سیاه مستی ماست ۱

اگر چه هستی ما چون حباب یک نفس است
دل پر آبله بحر از هواپرستی ماست ۲

ز بخل نیست اگر بسته ایم راه سؤال
در آستین کف سایل ز پیشدستی ماست ۳

نهشت در سر ما مغز، پوچ گوییها
فنای خرمن هستی ز باد دستی ماست ۴

عروج مهر کند عمر سایه را کوتاه
بلند پایگی آسمان ز پستی ماست ۵

ز خود برآمدگانند محو حق صائب
گرفته ماه تمام از غبار هستی ماست ۶