غزل ۱۶۶۰ - ترا که عالم آیینه عالم آب است

ترا که عالم آیینه عالم آب است
چه احتیاج به تحصیل باده ناب است؟ ۱

به گرد راز دل ما که می تواند گشت؟
خزینه گهر ما به مهر گرداب است ۲

ز عشق اگر نکنم گریه، نیست بیدردی
غبار خاطر من سنگ راه سیلاب است ۳

ز چهره گل سیراب، رنگ شد سفری
هنوز شبنم بیدرد در شکرخواب است ۴

دری که بر رخ زاهد به گل برآوردند
به چشم مردم ظاهرپرست محراب است ۵

گرفته است تب احتیاج عالم را
مدار چرخ تنک مایه هم به دولاب است ۶

ز سیل حادثه دلهای روشن آسوده است
درین خرابه متاعی که هست مهتاب است ۷

چرا صدف نکند چاک، سینه را صائب؟
درین زمانه که گوهرشناس نایاب است ۸