غزل ۱۶۶۴ - خراب حالی ما از درازی دست است

خراب حالی ما از درازی دست است
ز همت است که دیوار ما چنین پست است ۱

ز نوبهار جهان رنگ اعتدال مجوی
که عندلیب تهیدست و غنچه زرمست است ۲

دل تو چون گل رعنا دو رنگ افتاده است
وگرنه حسن خزان و بهار یکدست است ۳

خلاصی دل ازان زلف آرزوی خطاست
که مرغ، بی پر و بال است و کوچه بن بست است ۴

به زهد خشک قناعت نمی توان کردن
کنون که هر سر خاری پیاله در دست است ۵

حساب دین و دل از ما به حشر اگر طلبند
بهانه ای چو سر زلف یار در دست است ۶

نبست غنچه منقار عندلیبان را
فغان که چاشنی نوشخند گل پست است ۷

چو غنچه سر به گریبان کشیده ام صائب
ز بس به چشم من این سقف نیلگون پست است ۸