غزل ۱۶۷۸ - دل شکسته به قرب خدای راهبرست

دل شکسته به قرب خدای راهبرست
که شیشه چون شکند در دکان شیشه گرست ۱

صفای آب روان بیشتر ز استاده است
چه نعمتی است که عمر عزیز در گذرست ۲

ز دست کوته خود ناامید چون باشم؟
که جای بهله کوتاه دست بر کمرست ۳

شبی است همچو شب زلف او دراز مرا
که آفتاب قیامت ستاره سحرست ۴

زنان سوخته رزقش همیشه آماده است
چو لاله هر که درین باغ آتشین جگرست ۵

تو آن نه ای که به دوری ز دیده دور شوی
که روزگار جوانی همیشه در نظرست ۶

شعور، آینه دار هزار تفرقه است
خوشا کسی که ز وضع زمانه بیخبرست ۷

شراب لعل به اندازه صرف کن زنهار
که خون زیاده چو گردید رزق نیشترست ۸

ز حسن بیش بود بهره دوربینان را
گل نچیده دوامش ز چیده بیشترست ۹

ز خار تشنه جگر نگذرند صائب خشک
که پای آبله پایان عشق دیده ورست ۱۰