غزل ۱۶۷۹ - ترا ز جان غم مال ای خسیس بیشترست

ترا ز جان غم مال ای خسیس بیشترست
علاقه تو به دستار بیشتر ز سرست ۱

خطر به قدر فزونی است مالداران را
که خون فاسد، آهن ربای نیشترست ۲

مریز پیش بخیل آب روی خود زنهار
که آب تیشه سزاوار نخل بی ثمرست ۳

زمین پاک بود کهربای دانه پاک
صدف ز پاکی دامن همیشه پرگهرست ۴

ز آفتاب نگردد به رنگ و بو غافل
درین ریاض چو شبنم کسی که دیده ورست ۵

ترا ز داغ عزیزان رفته نیست خبر
وگرنه لاله این باغ، پاره جگرست ۶

زبان شکوه ندارم ز خاکساریها
چگونه سبز شود دانه ای که پی سپرست؟ ۷

درآ به عالم بی انقلاب بیرنگی
که ماهتاب و کتان همچو شیر با شکرست ۸

یکی هزار شد از سینه بیقراری دل
به مرغ وحشی ما آشیانه بال و پرست ۹

ز پرده سوزی شب، صبح شد گریبان چاک
عدوی پرده خویش است هر که پرده درست ۱۰

به مرگ باز نمانند سالکان ز طلب
میان ره نکند خواب هر که دیده ورست ۱۱

می رسیده ز خم جلوه می کند در جام
نهفته های پدر جمله ظاهر از پسرست ۱۲

به قدر پاس ادب فیض می رساند حسن
که جای بهله کوتاه دست، بر کمرست ۱۳

ز دلشکستگی خود غمین مشو صائب
که شیشه چون شکند در دکان شیشه گرست ۱۴