غزل ۱۶۸۱ - بهار عنبر شبها سفیده سحرست

بهار عنبر شبها سفیده سحرست
خوشا کسی که ازین نوبهار بهره ورست ۱

چرا ز سنگ ملامت شکسته دل باشم؟
که همچو موج مرا از شکست بال و پرست ۲

به خود فروشدگان فارغند از آشوب
کمند وحدت گرداب، موجه خطرست ۳

نگاه دار گرت چون عقیق آبی هست
که خضر بادیه عشق، آتشین جگرست ۴

کدام شاخ گل امشب گذشت ازین بستان؟
که همچو سبزه خوابیده سرو پی سپرست ۵

چه سود نعمت بسیار تنگ روزی را؟
ز بحر، قطره آبی وظیفه گهرست ۶

همیشه می کشد از روی باغبان خجلت
چو سرو و بید درین باغ هر که بی ثمرست ۷

حضور هر دو جهان فرش آستان کسی است
که زرنگار سرایش ز روی همچو زرست ۸

اگر چه کوه غم عشق سخت سنگین است
نظر به طاقت فرهاد، سایه کمرست ۹

من و ملازمت غم، که دستگاه نشاط
ز چشم مردم این روزگار تنگترست ۱۰

درازتر بود از رشته رنج باریکش
درین بساط چو سوزن کسی که دیده ورست ۱۱

شود ز گوشه نشینی فزون رعونت نفس
سگ نشسته ز استاده سرفرازترست ۱۲

حضور خاطر اگر هست در شکیبایی است
دلی که صبر ندارد همیشه در سفرست ۱۳

خبر ز درد ندارند بیغمان صائب
وگرنه منت صندل بتر ز دردسرست ۱۴