غزل ۱۶۸۲ - مگیر غفلت خود سهل اگر چه یک نظرست

مگیر غفلت خود سهل اگر چه یک نظرست
که تخم دوزخ عالم گداز یک شررست ۱

میان خرمن گل غوطه چون تواند زد؟
هنوز بلبل ما در حجاب بال و پرست ۲

به قرب ظاهری از وصل فیض نتوان برد
بیاض چشم صدف از ندیدن گهرست ۳

شکفته باش که در حلقه رضاکیشان
جبین گشاده چو افتاد از بلا سپرست ۴

نفس درازی بلبل دلیل بیدردی است
که در جگر شکند ناله ای که با اثرست ۵

ز حرف سخت ندارند باک بی ثمران
که سنگ را سر پیوند نخل بارورست ۶

مریز خار به راه من ای سیاه درون
که خون در آبله اهل درد نیشترست ۷

فغان که رشته بی پا و سر نمی داند
که آب و رنگ و جودش ز پرتو گهرست ۸

اگر چه عشق فتاده است لامکان پرواز
خیال صائب ما را بلندی دگرست ۹