غزل ۱۷۰۳ - حضور سوخته عشق در دل تنگ است

حضور سوخته عشق در دل تنگ است
که آرمیده بود تا شرار در سنگ است ۱

ز خود چگونه برآیم، که آسمان بلند
ز بار خاطر من سبزه ته سنگ است ۲

ز رنگ عالم ایجاد، بوی خون شنود
کسی که روی دلش در جهان بیرنگ است ۳

دل رمیده به معشوق هم نمی سازد
که این پلنگ به ماه و ستاره در جنگ است ۴

بساط چرخ و گهرهای شاهوار نجوم
به چشم وحشت من دامنی پر از سنگ است ۵

امیدها به هنر داشتم، ندانستم
که بخت سبز بر آیینه هنر زنگ است ۶

فریب نازکی دست آن نگاه مخور
که در فشردن دل، سخت آهنین چنگ است ۷

همین که راه به دستت فتاد، راهی شو
که سنگ راه سبکرو، شمار فرسنگ است ۸

متاع هر دو جهان را به رونما دادیم
هنوز حسن غیور ترا ز ما ننگ است ۹

مگر زمین دگر از غبار دل سازیم
وگرنه روی زمین بر جنون ما تنگ است ۱۰

نمی بریم به میخانه دردسر صائب
شراب لعلی ما چهره های گلرنگ است ۱۱