غزل ۱۷۱۲ - جهان و هر چه در او هست رونمای دل است

جهان و هر چه در او هست رونمای دل است
به هیچ جا نرود هر که آشنای دل است ۱

هوای نفس ترا کوچه گرد ساخته است
وگرنه نقد بود هر چه مدعای دل است ۲

اگر به خضر نگردد دچار در ظاهر
همان تپیدن پوشیده رهنمای دل است ۳

قدم برون منه از دل به سیر باغ و بهار
کدام غنچه این بوستان به جای دل است؟ ۴

ز چشمه آینه جویبار گردد صاف
صفای عالم ایجاد در صفای دل است ۵

ز طفل مشربی ما به خنده تن در داد
وگرنه غنچه شدن باغ دلگشای دل است ۶

ز تیغ یار عبث چشم خونبها دارد
به خون خویش زدن غوطه خونبهای دل است ۷

مبین به چشم تعجب درین بلند ایوان
که همچو آبله افتاده زیر پای دل است ۸

فضای بال گشایی درین خراب آباد
ز لامکان چو گذشتی همین فضای دل است ۹

نفس گداخته زان می کند سفر شب و روز
که در جهان نبود آنچه مدعای دل است ۱۰

به آفتاب حقیقت کسی رسد صائب
که همچو سایه شب و روز در قفای دل است ۱۱