غزل ۱۷۱۶ - قماش چهره یار از بهار معلوم است

قماش چهره یار از بهار معلوم است
که روی کار، هم از پشت کار معلوم است ۱

ز جسم خاکی ما شور عشق بتوان دید
نفس کشیدن بحر از کنار معلوم است ۲

ز نبض موج توان یافت حال دریا را
غم من از مژه اشکبار معلوم است ۳

ز تیغ وعده خلافی به خون نشاندن من
ز خاک رهگذر انتظار معلوم است ۴

ز سایه پر و بال هما که در گذرست
زوال دولت ناپایدار معلوم است ۵

اگر چه گریه فرو می خورد، ز روی صدف
طراوت گهر آبدار معلوم است ۶

ز سایه تو سر من به آفتاب رسید
وگرنه قدر من خاکسار معلوم است ۷

ز سادگی است درین خاکدان اقامت ما
وگرنه حاصل این شوره زار معلوم است ۸

ز روزگار جوانی تمتعی بردار
سبک رکابی باد بهار معلوم است ۹

برو طبیب، که جان دادن من از غم دوست
ز رنگ باختن غمگسار معلوم است ۱۰

ز آه و ناله توان یافت سوز هر دل را
عیار شعله زدود و شرار معلوم است ۱۱

برون میار دل روشن از بغل صائب
رواج آینه در زنگبار معلوم است ۱۲