غزل ۱۷۱۹ - ز داغ، سینه پر تیر من گلستان است

ز داغ، سینه پر تیر من گلستان است
ز چشم شیر، نیستان من چراغان است ۱

دلی که نقش تعلق به خود نمی گیرد
اگر به دست فتد، خاتم سلیمان است ۲

پیاله ای که ترا وا رهاند از هستی
اگر به هر دو جهان می دهند، ارزان است ۳

شکسته دل نتوان کرد خردسالان را
وگرنه شهر به دیوانه تو زندان است ۴

گرفته است غم آب و دانه روی زمین
ز فکر رزق، جهان یک دل پریشان است ۵

کباب مست مرا بی نمک به بزم آرید
پیاله تا به لبش می رسد، نمکدان است ۶

کباب سوخته را اشک نیست، حیرانم
که چون ز خون دل من جهان گلستان است ۷

درین بساط، چراغی که از نسیم فنا
به جان خویش نلرزد چراغ ایمان است ۸

ز پاس شرم تو تن داده ام به بند لباس
وگرنه حلقه فتراک من گریبان است ۹

مریز آب رخ خود برای نان صائب
که آبرو چو شود جمع، آب حیوان است ۱۰

به چرب نرمی دشمن مرو ز ره صائب
که دام مکر درین خاک نرم پنهان است ۱۱