غزل ۱۷۲۰ - عنان نفس کشیدن جهاد مردان است

عنان نفس کشیدن جهاد مردان است
نفس شمرده زدن ذکر اهل عرفان است ۱

زمانه بوته خار از درشتخویی توست
اگر شوی تو ملایم جهان گلستان است ۲

نهاد سخت تو سوهان به خود نمی گیرد
وگرنه پست و بلند زمانه سوهان است ۳

به جان مضایقه با لعل دلستان مکنید
که ماه مصر به این سیم قلب ارزان است ۴

مشو چو بدگهران غافل از سفیده صبح
که زیر این کیف بی مغز بحر پنهان است ۵

بلاست نفس، عنان چون ز دست عقل گرفت
عصا چو از کف موسی فتاد ثعبان است ۶

ز جان سوخته چشم یقین شود روشن
ترا خیال که این سرمه در صفاهان است ۷

گذشت عمر و نکردی کلام خود را نرم
ترا چه حاصل ازین آسیای دندان است؟ ۸

ازان ز سایه اهل کرم گریزانم
که رد خلق شدن در قبول احسان است ۹

رهین منت نه آسیا چرا باشم؟
مرا که از لب افسوس خود لب نان است ۱۰

زمین ز پرورش ما فراغتی دارد
سفال تشنه جگر را چه فکر ریحان است؟ ۱۱

ز داغ کعبه سیاهی چرا نمی افتد؟
اگر نه سوخته عشق لاله رویان است ۱۲

اگر خورم جگر خویش از پریشانی
همان ز چشم حسودان مرا نمکدان است ۱۳

نواشناس درین روزگار نایاب است
وگرنه خامه صائب هزار دستان است ۱۴