غزل ۱۷۴۰ - خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوست

خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوست
کباب آتش بی زینهار طلعت اوست ۱

به سر دهند عزیزان گلستانش جای
چو سایه هر که گرفتار نخل قامت اوست ۲

سری کز افسر خورشید می ستاند باج
همان سرشت که در وی هوای خدمت اوست ۳

دهان شیر بود امن تر ز ناف غزال
مرا که جوشن داودی از حمایت اوست ۴

چه نسبت است به صبح آن بیاض گردن را؟
که فرد باطلی از دفتر صباحت اوست ۵

کسی است عاشق صادق چو صبح در آفاق
که صرف آه کند یک دو دم که قسمت اوست ۶

اگر ترا نظر موشکاف، احول نیست
نظام عالم کثرت دلیل وحدت اوست ۷

زمین سوخته را ابر می کند سرسبز
امید نامه صائب به ابر رحمت اوست ۸