غزل ۱۷۷۳ - سفر نکردن ازان کشور از گرانجانی است

سفر نکردن ازان کشور از گرانجانی است
که مرگی دل و قحط غذای روحانی است ۱

لب محیط به بانگ بلند می گوید
برهنه شو که گهر مزد دست عریانی است ۲

سفر خوش است که بی اختیار روی دهد
سپند، منتظر آتش از گرانجانی است ۳

به نان خشک قناعت نمی توان کردن
چه نعمتی است که افلاک سر که پیشانی است! ۴

ز آرمیدگی ظاهرم فریب مخور
اگر چه ساکن شهرم، دلم بیابانی است ۵

ز جوش وحش چه غوغاست بر سر مجنون؟
اگر نه داغ جنون خاتم سلیمانی است ۶

همیشه آب به چشم پیاله می گردد
جبین پیر خرابات بس که نورانی است ۷

دلی که از سخن تازه شد جوان، داند
که سبزی پر طوطی، گل سخندانی است ۸

جواب آن غزل است این که نقد حیدر گفت
ازو چه شکوه کنم، عالم پریشانی است ۹