غزل ۱۷۸۲ - شود ز داغ دل عاشقان خسته درست

شود ز داغ دل عاشقان خسته درست
که آفتاب کند ماه را شکسته درست ۱

مدار چشم ترحم ز چرخ سنگین دل
که هیچ دانه ازین آسیا نجسته درست ۲

اگر ز عشق دلت آب شد مشو نومید
که از گداز شود شیشه شکسته درست ۳

مباش تند که نقش نگین ز همواری
درین قلمرو پر شور و شر نشسته درست ۴

سبوی باده ز بحر غم آورد بیرون
دل شکسته ما را به دست بسته درست ۵

شکسته باش که کردند سنگبارانش
به جرم این که برآمد ز پوست پسته درست ۶

هزار کوزه دهد چرخ کاسه گر سامان
کز آن میان نبود هیچ کوزه دسته درست ۷

نمانده است ز بس از شکستگی اثری
صدا برآید از کاسه شکسته درست ۸

مریز رنگ اقامت درین رباط دو در
که وقت کوچ رسیده است نانشسته درست ۹

مباش ایمن ازین چرخ چنبری صائب
که هیچ گوی ز چوگان او نجسته درست ۱۰