غزل ۱۷۸۳ - کسی که بوی شراب از کدو تواند شست

کسی که بوی شراب از کدو تواند شست
ز کاسه سر خود آرزو تواند شست ۱

ز دست بسته، گره گر گشاده می گردد
مرا غبار غم از دل سبو تواند شست ۲

سیاهی از دل شب، دیدنش برد چون شمع
به آب دیده خود هر که رو تواند شست ۳

رسد به دامن خورشید دست آن شبنم
که دل ز عالم پر رنگ و بو تواند شست ۴

ترا احاطه نکرده است آنچنان غفلت
که گرد خواب ز رویت وضو تواند شست ۵

مرا ز طبع روان هم گشاده گردد دل
ز سبزه زنگ اگر آب جو تواند شست ۶

دل و زبان منافق یکی شود با هم
به هر دو دست اگر گربه رو تواند شست ۷

برون ز طبع کهنسال، حرص را نبرد
اگر چه شیب، سیاهی ز مو تواند شست ۸

درین بساط به جز شربت شهادت نیست
میی که تلخ مرگ از گلو تواند شست ۹

به حرف و صوت نگردد ز زنگ آینه پاک
چه غم ز خاطر من گفتگو تواند شست؟ ۱۰

اگر چه گریه من شست نقش از دل سنگ
نشد که از دل من آرزو تواند شست ۱۱

نشد ز گریه دلم را گشایشی صائب
به اشک، شمع چه زردی ز رو تواند شست؟ ۱۲