غزل ۱۸۳۲ - ز بوی زلف تو باغ آنچنان معطر گشت

ز بوی زلف تو باغ آنچنان معطر گشت
که خاک مشک تر و داغ لاله عنبر گشت ۱

ز شرم سبزه خط تو، طوطی خوش حرف
چو مغز پسته نهان در میان شکر گشت ۲

دگر به حال جگرتشنگان که پردازد؟
که خط پشت لبت پرده دار کوثر گشت ۳

ز طوق فاختگان نام سرو حلقه کنند
در آن چمن که نهال تو سایه گستر گشت ۴

توان ز وقت خوش نقطه دهان تو یافت
که آفتاب جمال تو ذره پرور گشت ۵

کناره گیر ز مردم، صفای وقت ببین
که قطره گوشه گرفت از محیط، گوهر دشت ۶

زبان تیغ ز سنگ فسان دراز شود
ز بردباری من آسمان ستمگر گشت ۷

مرا به دفتر بال هما فریب مده
که در خرابه نم این رساله ابتر گشت ۸

به هر چه می رسد از رزق، سازگاری کن
که هر که ساخت به سد رمق، سکندر گشت ۹

چه چاشنی به سخن داد خامه صائب؟
که قند در نظر طوطیان مکرر گشت ۱۰