غزل ۱۸۳۱ - کنون که از کمر کوه موج لاله گذشت

کنون که از کمر کوه موج لاله گذشت
بیار کشتی می، نوبت پیاله گذشت ۱

ز شیشه خانه دل، چهره عرقناکش
چنان گذشت که بر لاله زار ژاله گذشت ۲

چنان ز حسن تو شد کار تنگ بر خوبان
که دور خوبی مه در حصار هاله گذشت ۳

درین محیط پر از خون، بهار عمر، مرا
به جمع کردن دامن چو داغ لاله گذشت ۴

من آن حریف تنک روزیم که چون مه عید
تمام دور نشاطم به یک پیاله گذشت ۵

می دو ساله دم روح پروری دارد
که می توان ز صلاح هزارساله گذشت ۶

نشد ز نسخه دل نقطه ای مرا معلوم
اگر چه عمر به تصحیح این رساله گذشت ۷

ز پیچ و تاب رگ جان خبر رسید به من
اگر نسیم بر آن عنبرین کلاله گذشت ۸

سیاهی از سر داغش نرفت، پنداری
که تیره بختی ما در ضمیر لاله گذشت ۹

گداخت از ورق لاله، دیده ام صائب
کدام سوخته یارب براین رساله گذشت؟ ۱۰