غزل ۱۸۵۱ - با زلف پر شکن دل نادیده کام ساخت

با زلف پر شکن دل نادیده کام ساخت
از دانه مرغ ما به گرههای دام ساخت ۱

خورشید در دو هفته کند ماه را تمام
حسن تو کار من به نگاهی تمام ساخت ۲

هر چند هست بی ادبی خواهش دگر
زان لب نمی توان به جواب سلام ساخت ۳

خواهد به فکر حلقه آغوش ما فتاد
سروی که طوق فاخته را خط جام ساخت ۴

با بلبلان مضایقه در می کجا کند؟
شاخ گلی که آب روان را مدام ساخت ۵

آیینه رخ تو مگر آب خضر بود؟
کز موم سبز، طوطی شیرین کلام ساخت ۶

از دست داد دامن دریا به یک حباب
هر پست فطرتی که ز ساقی به جام ساخت ۷

بی حاصلی که گشت بدآموز آرزو
از طفل مشربی به ثمرهای خام ساخت ۸

صائب دلش ز وضع مکرر سیاه شد
چون لاله غافلی که به عیش مدام ساخت ۹