غزل ۲۷۸۳ - ای نرفته از دل من اندرآ، شاد آمدی

ای نرفته از دلِ من اَنْدَرآ، شاد آمدی
ای تو شمعِ شب فُروزی، مَرحَبا، شاد آمدی ۱

خانقاهِ روحیان را از تو حُلْو و حَمزها
جانِ جانِ صوفیانی، اَلصَّلا، شاد آمدی ۲

شب چو چَتر و مَهْ چو سُلطان می‌دَوَد در زیرِ چَتر
وَزْ تو تخت و تاجِ ما و چَترِ ما، شاد آمدی ۳

بی‌گَهان در پیش کردی روح‌‌هایِ پاک را
ای صَحابه‌یْ عشق را چون مُصطفی، شاد آمدی ۴

ای کِه آن رَحْمَت نِمودی از پِیِ چندین فِراق
می‌نگُنجَم زین طَرَب در هیچ جا، شاد آمدی ۵

من گُمان‌ها داشتم اَنْدَر وَفایِ لُطفِ تو
لیک در وَهْمَم نیامد این وَفا، شاد آمدی ۶

پَرده داری کُن تو ای شب کان مَهْ اَنْدَر خلوت است
مُطربا پیوند کُن تو پَرده‌ها، شاد آمدی ۷

چون به نَزدِ پَرده‌دارِ شَمسِ تبریزی رَسی
بِشْنَوی از شش جِهَت کِی خوش لِقا، شاد آمدی ۸