غزل ۱۹۲۰ - هر نقش دلکشی که بر ایوان عالم است

هر نقش دلکشی که بر ایوان عالم است
نقش برون پرده آن جان عالم است ۱

با تشنگی بساز که دل آب چون شود
بی چشم زخم، چشمه حیوان عالم است ۲

در غیرتم که از سر زلف سیاه کیست
شوری که در دماغ پریشان عالم است ۳

غافل که داده است گریبان به دست برق
چشمی که محو چهره خندان عالم است ۴

از دست و پا زدن نشود آرمیده بحر
کوه شکیب، لنگر طوفان عالم است ۵

خواهد شدن به رغم حسودان عزیز مصر
این جان بیگنه که به زندان عالم است ۶

بی چشم زخم نیست، اگر توتیا شده است
گوی سری که در خم چوگان عالم است ۷

آسوده ای به عالم امکان اگر بود
از راه رحم نیست، ز نسیان عالم است ۸

بازی مخور که شیره جانهاست یکقلم
شیرینیی که در شکرستان عالم است ۹

در چشم عارفان، ورق باد برده ای است
تختی که تکیه گاه سلیمان عالم است ۱۰

صائب چه لازم است عاقل شویم ما؟
شور جنون ما نمک خوان عالم است ۱۱