غزل ۱۹۵۱ - دستی به جام باده حمرایم آرزوست

دستی به جام باده حمرایم آرزوست
دست دگر به گردن مینایم آرزوست ۱

چون ریگ، سیر دامن صحرایم آرزوست
تخت روان ز آبله پایم آرزوست ۲

پرگاروار با قدم آهنین خویش
گشتن به گرد نقطه سودایم آرزوست ۳

تا از جگر برآورم این خارها که هست
از دهر سوزنی چو مسیحایم آرزوست ۴

گردد ز بیم سوختن خود کباب من
بیدرد را گمان که تماشایم آرزوست ۵

نتوان به عیب خویش رسیدن ز راه چشم
آیینه داری از دل بینایم آرزوست ۶

آیینه ام سیه شده از قحط همنفس
روشنگری ز طوطی گویایم آرزوست ۷

امید بوسه از دهن تنگ آن نگار
بیجاست گر چه، خواهش بیجایم آرزوست ۸

زان دم که چشم من به سراپای او فتاد
گشتم تمام چشم و سراپایم آرزوست ۹

عالم به چشم من دل فرعون گشته است
صبح امید ازان ید بیضایم آرزوست ۱۰

صائب بهشت اگر چه نیاید به چشم من
دزدیده دیدن رخ زیبایم آرزوست ۱۱