غزل ۱۹۷۲ - روی شکفته شاهد جان فسرده است

روی شکفته شاهد جان فسرده است
آواز خنده شیون دلهای مرده است ۱

دخل تو گر چه جز نفسی چند بیش نیست
خرجت ز کیسه نفس ناشمرده است ۲

چون غنچه این بساط که بر خویش چیده ای
تا می کشی نفس همه را باد برده است ۳

سیلاب را ز سایه زمین گیر می کند
کوه غمی که در دل من پا فشرده است ۴

صائب چو موج از خطر بحر ایمن است
هر کس عنان به دست توکل سپرده است ۵