غزل ۱۹۹۶ - ابر بهار گلشن رخسار، آینه است

ابر بهار گلشن رخسار، آینه است
آتش فروز شعله دیدار، آینه است ۱

از دل توان به انجمن حسن راه برد
سنگ نشان کعبه دیدار آینه است ۲

آنجا توان به زور نفس کار پیش برد
افسانه ای است این که دل یار آینه است ۳

نتوان به کنه چرخ رسیدن به سعی فکر
اندیشه مور و این در و دیوار آینه است ۴

با روی یار چهره شدن نیست کار گل
دارد کسی که جوهر این کار، آینه است ۵

گر دل بجاست، وضع جهان آرمیده است
گر چشم روشن است، گل و خار آینه است ۶

عاشق چو محو گشت، دو عالم دو عینک است
طوطی چو مست شد، در و دیوار آینه است ۷

امروز دیده ای که نرفته است آب ازو
صائب درین زمانه غدار آینه است ۸