غزل ۲۰۳۲ - این بنای عالم خاک از شکست نیست

این بنای عالم خاک از شکست نیست
پستی عمارتی است که آن را نشست نیست ۱

از برگریز مردم بی برگ ایمنند
رنگ شکسته را خطری از شکست نیست ۲

پرواز می کند به پر و بال آفتاب
گلهای اعتبار جهان رنگ بست نیست ۳

از عمر رفته حاصل من آه حسرت است
جز زنگ از شمردن این زر به دست نیست ۴

پست است بر تو طارم گردون ز سرکشی
گر سر به جیب خودکشی این سقف پست نیست ۵

نتوان عنان عمر به تعبیر تن گرفت
سیلاب را ملاحظه از کوچه بست نیست ۶

چشمش بود چو جام به دست سبو مدام
صائب کسی که مست شراب الست نیست ۷