غزل ۲۰۶۵ - سر رشته امید ز رحمت گسسته نیست

سر رشته امید ز رحمت گسسته نیست
تا لب گشاده است در توبه بسته نیست ۱

گر محتسب شکست خم میفروش را
دست دعای باده پرستان شکسته نیست ۲

نتوان مرا دگر به فسون رام خویش کرد
مرغ ز دام جسته من چشم بسته است ۳

چون نوبت نگاه رسد خسته می شود
چشمت که در شکستن دل هیچ خسته نیست ۴

بنمای یوسفی که درین قحط سال عشق
بر چهره اش غبار کسادی نشسته نیست ۵

مویی دم ز فکر دهان و میان او
هر چند در تصور او هیچ بسته نیست ۶

آنجا که برق غیرت عشق است نامه سوز
هر قاصدی که پی نکنی، پی خجسته نیست ۷

صائب برو به کوی خرابات فرش شو
کانجا به غیر توبه کسی دلشکسته نیست ۸