غزل ۲۰۶۶ - مقبول نیست طاعت هر کس شکسته نیست

مقبول نیست طاعت هر کس شکسته نیست
استاده را ثواب نماز نشسته نیست ۱

چون سرو اگر چه ریشه من در ته گل است
پیوند من ز عالم بالا گسسته نیست ۲

دایم به یک قرار بود بیقراریم
بیطاقتی سپند مرا جسته جسته نیست ۳

با قامت دو تا نتوان خواب امن کرد
آسودگی به سایه طاق شکسته نیست ۴

از قدر حاجت است توقع ترا یاد
ورنه در کریم به محتاج بسته نیست ۵

بیهوده لب به خنده چرا باز می کنی؟
گر دل چو مغز پسته ترا زنگ بسته نیست ۶

پرگار دایرست اگر نقطه پا به جاست
من گر شکسته ام سخنم پا شکسته نیست ۷

روی گشاده از سخن سخت ایمن است
آسوده از زدن بود آن در که بسته نیست ۸

کامل عیار نیست چو گوهر درین محیط
بر روی هر که گرد یتیمی نشسته است ۹

اسباب تفرقه است پریشانی حواس
چون رشته دل مبند به هر گل که دسته نیست ۱۰

گردد ز غمگسار سبک کوه درد و غم
شمعی به از طبیب به بالین خسته نیست ۱۱

دایم چو سبزه ته سنگ است در عذاب
صائب کسی که از خودی خویش رسته نیست ۱۲