غزل ۲۰۶۹ - تا آدمی خمش نشود برگزیده نیست

تا آدمی خمش نشود برگزیده نیست
صهبا ز جوش تا ننشیند رسیده نیست ۱

تمکین ز چار موجه طمع داشتن خطاست
در قلزمی که آب گهر آرمیده نیست ۲

هر کس نظر به عیب کسان از هنر کند
در پیش صاحبان نظر پاک دیده نیست ۳

بیهوده دست بر دل من می نهد طبیب
لنگر حریف کشتی طوفان رسیده نیست ۴

آواز نیست پای به دامن کشیده را
هر کس که از وصول زند دم رسیده نیست ۵

مشغول جمع کردن تیر فکنده است
پشت فلک ز راه تواضع خمیده نیست ۶

مگشای لب به خنده و کوتاه دار دست
در عالمی که دست و لب ناگزیده نیست ۷

پیوسته در کشاکش خار علایق است
چون سرو دامنی که درین باغ چیده نیست ۸

صائب بود ز درد خطا صاف فکر من
در جام من به غیر شراب چکیده نیست ۹