غزل ۲۰۷۸ - دل کار خود به دامن پاک دعا گذاشت

دل کار خود به دامن پاک دعا گذاشت
اغیار را به باطن مهر و وفا گذاشت ۱

ناخن شکست و سینه همان برقرار خویش
فرهاد رفت و کوه الم را به جا گذاشت ۲

خضری که خار از قدم سعی می کشید
پای به خواب رفته ما را حنا گذاشت ۳

دیگر به خاک پای تو دست که می رسد؟
صد سرمه خط به کاغذ این توتیا گذاشت ۴

روزی که عشق سلسله جنبان زلف شد
زنجیر جای کفش مرا پیش پا گذاشت ۵

صائب گلی نچید ز شکر لبان هند
روز بدی قدم به دیار وفا گذاشت ۶