غزل ۲۰۷۹ - روزی که عشق داغ مرا بر جگر گذاشت

روزی که عشق داغ مرا بر جگر گذاشت
از شرم، لاله پای به کوه و کمر گذاشت ۱

عاقل ز دست دامن فرصت نمی دهد
نتوان جنون خود به بهار دگر گذاشت ۲

آن گرمرو ز سردی ایام آگه است
کز نقش پا چراغ به هر رهگذر گذاشت ۳

پیداست سعی آبله پایان کجا رسد
در وادیی که برق سبکسیر پر گذاشت ۴

در پیچ و تاب عمر سر آورد چون کمند
صیاد پیشه ای که مرا از نظر گذاشت ۵

محمود نیست ظلم به دلهای بیگناه
زلف ایاز در سر این کار سر گذاشت ۶

آسوده ام که پیر خرابات چون سبو
بالین ز دست خویش مرا زیر سر گذاشت ۷

از ساحل نجات به بحر خطر فتاد
از حد خود کسی که قدم پیشتر گذاشت ۸

شبنم در آرزوی رخ لاله رنگ تو
دندان ز برگ لاله و گل بر جگر گذاشت ۹

صائب مکش سر از خط تسلیم زینهار
کان کس که پا کشید ازین راه، سر گذاشت ۱۰